| Perfil de Supanut::: Welcome to my world ...FotosBlogListas |  Herramientas  Ayuda |
|
27 agosto กรุงเทพ-ขนอม: The Fruit TriP !!!... ไม่ได้อัพสเปซเลย เพิ่งกลับมาจากไปออก field trip เก็บตัวอย่างที่ขนอม จ.นครศรีธรรมราช (เมืองแห่งจตุคาม ฮ่าๆ)
ประทับใจมากๆ กับทริปนี้หลายอย่างเลย เช่น
... (๑) ได้กินผลไม้จากต้นเป็นครั้งแรกเลยในชีวิต เด็ดมังคุด เงาะ กินอย่างสนุกสนาน ขอบคุณเจ้าของสวนครับ
... (๒) อาจารย์สมศักดิ์ (อ.ที่ปรึกษาโปรเจค) ทุ่มสุดตัว ซื้อมังคุด 40 kg!!! เลี้ยงคนในทริป ขอบคุณมากครับ พร้อมถอยหมอนมาอีกสองลูก
... (๓) เจอถ้ำที่ยังไม่มีคนเข้าไปเท่าไหร่อ่ะ ถ้ำเจ๋งมาก ผนังถ้ำสุดๆ ไม่เรียบเหมือนถ้ำอื่นๆ มีรอยพับเว้าอย่างมากจากแรงกดของเปลือกโลก ไม่เคยมีรายงานการค้นพบถ้ำแบบนี้ในเมืองไทยเหมาะกับเด็ก geo จริงๆ
... (๔) อาหารทุกมื้อขอบคุณมากครับอาจารย์ที่เลี้ยง อร่อยจริงๆ อิ่มหนำสำราญเลย
... (๕) เก็บตัวอย่างเหนื่อยได้ใจ แต่ได้รู้จักหอยทาก กิ้งกือเพิ่มขึ้นอีกเยอะจริงๆ ประสบการณ์นี้หาไม่ได้จริงๆ
... (๖) โรงแรมเจ๋งอยู่ติดทะเลด้วย น้ำทะเลใสมาก ไม่มีคลื่นเลย แต่ไม่ได้ลงเล่นเลยอ่ะ น่าเสียดาย -_-"
ปล. ขอบคุณครับอาจารย์ที่หยิบยื่นโอกาสในการได้รับประสบการณ์ดีๆ มาให้ครั้งหนึ่งในชีวิต ขอบคุณครับ ผมจะตั้งใจทำโปรเจคแล้วคร๊าบ...
08 noviembre เปิดเทอมอีกและสวัสดีอีกครั้ง
เปิดเทอมอีกแล้ว เทอมนี้เรียนเยอะมากมาย ไม่รู้จะเรียนไหวมะเนี่ย เฮ้อ!!! แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว แต่ยังไงก็ขอให้เทอมนี้เราได้เกรดดีๆ แบบเทอมที่แล้วอีกละกัน 555+ หวังสูงอีกและตู เฮ้อ !!! ปิดเทอมที่ผ่านมาไม่ได้ทำไรเลยจริงๆ นอกจากเตรียมการสอนให้เด็กรุ่นน้องที่จะไปสอบ สอวน.ชีวะ เข้ารอบสอง เหอๆ เด็กๆ ก็ตั้งใจกันดีนะ อิอิ เปิดเทอมก็ต้องมีสอนอีกละ...
มะวานได้ไปกินข้าวกับพวกมึง 616 บางส่วนมา ไปกินแล้วก็รู้สึกคิดถึงบรรยากาศเดิมๆ ไม่ได้ว่ะ เป็นช่วงชีวิตที่สนุกจริงๆ ไม่ต้องมีการมาจอมปลอมใส่กัน เรียนเล่นกันอย่างมีความสุข อาจารย์ก็เล่นกับเด็ก เฮ้อ มีความสุขจริงๆ มะไหร่เราจะได้มารวมกันใหญ่ๆ เหมือนตอนกินเลี้ยงครั้งที่แล้วกับ อ.มาลี ได้บ้างวะ คิดถึงพวกมึงทุกคนจริงๆ เวลาเจอพวกมึงแล้วมันรู่สบายใจดี อยากพูดอะไรก็พูด ไม่ต้องมาเสแสร้ง ไม่จริงใจ 555+ เพ้อเจ้อมากวันนี้ตู ยังไงก็ขอให้ทุกคนมีความสุขละกันนะ ไปและดีกว่า อิอิ...
ปล. อยากเจอลูกศิษย์รุ่นแรก ทั้งยู อุ๋ย ก้อง พล แบงก์ เชียร์ หายหัวไปไหนกันหมดวะ 555+ แม่งเบี้ยวนัดกูอีก เซ็งเว่อร์ สำหรับรุ่นน้องคนไหนที่เครียดอยู่ก็อย่าไปเครียดกับมันเลยน้อ ตั้งใจเรียนหมอต่อไปเหอะ 555+ เพื่ออนาคตที่ดี (กูว่าพวกมึงเรียนกันหนักชิบเลย 55+ คิดถูกที่ไม่คิดอยากเรียนหมอ)...
ปล.2 ปีใหม่ปีนี้บ้านใครจัดเลี้ยงบอกกูด้วยนะเว้ย อยากไปๆ 55+ บ้านกูคงจัดไม่ได้ เฮ้อ คิดถึงยายจังเลย T_T...
ปล.3 อยากไปเที่ยวสุดๆ ขอให้ได้ไปเที่ยวด้วยเถิด... 29 agosto เฮ้อ .... หลังจากไม่ได้เข้าบล๊อกตัวเองมานานนับพันปี เฮ้อๆ เบื่อจังเลยช่วงนี้ เพิ่งสอบเสร็จมาไม่นาน เป็นการสอบที่ยาวนานที่สุดในชีวิต สอบมิดเทอมเป็นเดือนๆ เลย แต่อย่างน้อยก็ยังดี ช่วงนี้อยู่ในช่วงมี workshop กิ้งกือ สนุกสนานมากมาย professor ก็ใจดีมากเลย แต่ถึงยังไงก็เหอะ พอจบวันๆหนึ่งปุ๊บ ก็กลับมาไม่สบายใจ ด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เรื่องอะไรก็ไม่รู้ เยอะแยะเต็มไปหมด เฮ้อ ทำไมเราต้องเป็นคนคิดมากด้วยว่ะเนี่ย !!! เซ็งมากมายช่วงนี้ เฮ้อๆ เบื่อเว้ยๆ ทำไมคนเราถึงไม่เคยเข้าใจกันบ้างเลยน้อ พอเป็นแบบนี้ก้เลยคิดได้ ว่าบางทีความสุขมันก็มีกันได้เพียงแค่ชั่วคราว บางครั้งพอมันมีความสุข มันก็มักจะมีความทุกข์ตามมา เพราะฉะนั้นเราทุกคนจึงควรจะต้องรักษาความสุขที่มีอยู่ไว้ให้มันมั่นคง ไม่ปล่อยให้มันหลุดหายไป งงว่ะ พิมพ์บ้าไรวะเนี่ย ไม่รู้เรื่องดีจิง !!! ไปแล้วดีกว่าเบื่อขั้นสุดอีกครั้ง
ปล. คิดถึงยายมากมาย ไม่รู้เป็นไงบ้าง รักยายมากกกกๆ นะ
ปล.2 เมื่อไหร่มึงจะมาหากูว่ะ สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 09 julio วันนี้ ...วันนี้... 9 กค 49
วันนี้... น้ดห้อง 16
วันนี้... กินเลี้ยงห้อง 16
วันนี้... เจอเพื่อนมากมาย
วันนี้... เจออาจารย์มาลีที่น่ารักที่สุด
วันนี้... กินข้าวเย็นด้วยกันอีกครั้ง ในรอบหลายเดือน
วันนี้... เจอเพื่อนสนิทที่สุดที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน ได้คุยกัน
วันนี้... ได้คุยอะไรหลายๆอย่างกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน
วันนี้... ฉันมีความสุขที่สุดเลย
วันนี้... พรุ่งนี้... และวันต่อๆไป กูจะรักและคิดถึงพวกมึงตลอดไป 24 junio เฮ้ยๆ เปิดเทอมแล้วเว้ยเฮ้ยๆ เปิดเทอมแล้วเว้ย ...
... กลับมาอัพสเปซอีกครั้ง เปิดเทอมแล้วๆ ช่างเป็นการเปิดเทอมที่เรียนหนักจริงๆ ขนาดนี่พึ่งเรียนมาแค่ไม่กี่อาทิตย์จะบ้าตายตั้งแต่ comparative vertebrate anatomy พระเจ้าให้ตายเหอะ ท่องบ้าบออะไรกันเนี่ย ต้องมาท่องส่วนต่างๆของกะโหลกศีรษะ เพ้อมาก ท่องตั้งแต่ ปลา กบ ไก่ กระต่าย ให้ตายเหอะ ท่องเพื่อ ??? เปลืองสมองจริง
... ต่อมาก็ entomo เรียนเกี่ยวกับแมลง เรียนละเอียดชิบ ท่องแหลกลาน ปากแมลงกี่แบบ ขาแมลงเป็นไง ปีกบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ทึ่งให้ตายเหอะ เรียนไมเนี่ย 555+ เรียนจบวิชานี้กูเกิดเป็นแมลงดีกว่า รู้ลึกขนาดนี้
... ยังมีอีกคือ biochem วิชานี้ดูควรจะน่าสนใจดีนะ แต่คนสอน น่าเบื่อสุดชีวิต ช่างพูดกับตัวเองได้เก่งจริงๆ แต่คนอื่นในห้องหลับสนิท สอนง่วงมากๆ เนื้อหาก็เยอะมหาศาลอีกเช่นเดียวกัน พระเจ้า เหนื่อย
... ยังมีวิชาภาคอีกวิชา ที่เป็นวิชาที่แอบไปลงกับปีสี่ คือ Developmental biology สุดยอดมากกกกกกก ตั้งแต่เรียนมาของเทอมนี้ขอบอกว่าชอบวิชานี้ที่สุดเลย เรียนแล้วสนุกมากๆ ผิดกับตอนแรกที่คิดไว้นึกว่าวิชานี้จะเป็นวิชาที่มานั่งท่องว่า กี่วันไก่หน้าตาเป็นไง กบหน้าเป็นไงอะไรพวกนี้ แต่คิดผิดสุด วิชานี้สนุกมาก เอาเซลล์นู้นไปแปะเซลล์นี้ตอนเด็กๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น แมลงหวี่บางตัวมีตาที่ขา มีหนวดที่หัว ทึ่งมาก เรียนแล้วสนุกจริงๆ วิชานี้ รักหมดใจเลยเนี่ย แต่เนื้อหาก็เยอะพอดูอีกเช่นกัน
... สรุปไม่รู้ว่าเทอมนี้จะไปรอดมั๊ยเนี่ย เรียนเยอะมากขนาดนี้ ตายกันไปข้างแน่ๆเลย แถมยังมังานสอน งานโปรเจค พระเจ้า ท่วมหัวตายไปหมดแล้ว ฮือๆ T_T จัดเวลามะถูกเลย
... ถึงแม้จะเรียนหนักกับเทอมนี้ แต่อย่างน้อยก็มีได้ไปเที่ยวเยอะเหมือนกัน อย่างนี่ก็พึ่งกลับมาจากรับน้องอาทิตย์ที่แล้วที่ระยอง สนุกดี ไม่คิดว่าจะสนุกนะตอนแรก แต่ก็ดี ขำๆ โดยเฉพาะตอนแสดง เล่นเก่งมากๆ เลยทุกคน รวมถึง dancer ของไอ้เบสด้วยนะ 555+ :) แต่ขากลับฝนไม่น่าตกเลย แถมปีนี้ก็ไม่ค่อยได้ตั่งวงกับคนอื่นๆเท่าไหร่ ยังดีตอนกลางคืนได้ไปนั่งร่วมวงกับพี่ปีสี่ แล้วก็มีน้องๆปีสองด้วย อิอิ ขำดี แชทกันถึงตีหนึ่งกว่า 555+ สนุกมากมาย เอาไว้ตั้งวงใหม่นะพี่ ตอนไปทริปภาค เอาใหม่ๆ อิอิ
... เขียนมายาวละ ยังไงเปิดเทอมก็ดี อิอิชอบๆ ได้เจอเพื่อนๆ คิดถึงจริงๆเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เอาว่ะ เตรียมสู่ลุยๆ เทอมนี้คงหนักน่าดูเลย
... ปล. เห้ยตกลงนี่มันห้องเรากันว่านที่ 9 กค ใช่ป่ะเนี่ย จะได้เตรียมไปกิน 555+ อิอิ
... ปล.2 เห้ยไอ้เห้กบ อย่าลืมๆ เด่วสักเดือน สค หาที่เที่ยวๆ โอเคนะ อิอิ เด่วกูจะช่วยหา ไปขำๆ ดีกว่า 03 junio จะเปิดเทอมแล้วคร๊าบบบบบ...
จะเปิดเทอมแล้วคร๊าบบบบ... ... สวัสดีอีกครั้งครับทุกท่าน ในที่สุด เราก็จะได้เปิดเทอมซะที อยากเรียนหนังสือจะแย่อยู่แล้ว ปิดเทอมแล้วแย่ สมองไม่ได้ถูกพัฒนาเลยอ่ะ 555+ แต่เปิดเทอมแล้วจะลงเรียนอะไรดีเนี่ย ลง psy life work ไป แต่ดันได้คนละเซกชันกันอีก มันก็เหมือนลงไม่ได้ ต้องไปลงใหม่ตอนเปิดเทอมอีกอ่ะดิเนี่ย ไม่รู้จะลงได้ป่าว สาธุๆ ขอให้ลงได้ด้วยเถอะ อิอิ
... ช่วงนี้มีงานสอนมากมาย ตอนนี้ก็ได้ไปสอนที่ รร เก่าสุดที่รัก 55+ รร.สวนกุหลาบวิทยาลัยนั่นเอง สนุกดีเหมือนกัน ไม่ได้สอนเด็กเก่งๆ มานานแล้ว เด็กสมัยนี้พูดถึงก็เก่งดีเหมือนกันนะ สอนเรื่อง chiral รอบเดียวก็เข้าใจหมดแล้ว ทึ่งจริง เก่งๆ แต่ยังไงก็ยังสู้พวกแกไม่ได้หรอก ลูกศิษย์รุ่นแรกของพี่ 555+ ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ นัดมากินข้าวกันดีกว่า แต่เด่วแม่งก็โชว์ไม่ว่างกันอีก ยู อุ๋ย ก็ทำงานคณะ พวกแบงก์ ก้อง พล เชียร์ ก็เปิดเรียนแล้ว (สมน้ำหน้าจริง 555+ เปิดเร็วกว่าชาวบ้านเกือบเดือนนึงแน่ะ 555+) ยังไงว่างๆ ก็แวะมาหากันบ้างเน้อ ตอนนี้มหิดลก็มาเรียนตรงพญาไทแล้วนี่ ใกล้ๆ นัดมาๆ เด่วเลี้ยง (พวกแกเลี้ยงพี่นะ 555+)
... เพื่อนสนิทช่วงนี้ก็หายตัวไปบวช คิดเข้าหาทางธรรม ขำจริง บวชเพื่ออะไรฟระ 7 วัน แต่ก็ยังดีนะ อิอิ แต่ดันไม่ชวนเพื่อนไปงานบวชซะด้วยนะมึง 555+ อย่าลืมเอาบุญมาฝากด้วยนะมึง เอิ๊กๆ หวังว่าคงจะคิดอะไรได้จากการไปบวชบ้างนะกบ อย่าเพ้อเจ้อให้มาก รำคาญ ห้าห้าห้า กลับมาแล้วไปเที่ยวๆกัน มึงปิดเทอมแล้ว ว่างออกจะบ่อยแล้วนะมึง
... เพื่อนๆ ที่คณะ เด่วก็ได้เจอกันแล้ว วันจันทร์นี้ก็จะได้เปิดเทอมแล้ว ดีใจจริงๆ คิดถึงๆๆๆๆ ไม่ได้เจอเพื่อนๆ ตั้งนาน อิอิ ดีใจๆ ส่วนคนทีลง biochem ไม่ได้ ก็ช่างมันเหอะ อย่าไปคิดมากเลย ถือซะว่าซวยละกัน ขนาดหัวหน้าภาคทำเรื่องไปเองยังไม่ได้ แต่ถ้าภาค micro ลงเรียนกันได้ แล้วคุณลงไม่ได้ เราขอสู้เต็มที่ ฟ้องสามศาลแม่งเลย 555+ คิดถึงๆ แต่มะเป็นไร วันจันทร์ก็เจอกันแล้ว อิอิ
... ปล. คนเรียนไบโอเคมก็น้อยลงอีกดิเนี่ย เพื่อนๆ หายกันหมด เหลือกันแค่ไม่กี่คนเอง เฮ้อ แทนที่จะได้เรียนกันหมดเลย ทั้ง เฟิร์น เนย ตอง 555+ ในที่สุดก็อด อุตส่าห์ไปช่วยทำเรื่องลุ้นตั้งนาน
... ปล.2 แล้วเราจะลงเรียนวิชาไรดีเนี่ย ยังว่างเกิน ลงอะไรดีวะ bio control ละกัน มั่วๆ ลงไป จริงๆ อยากลงวิชาปีสี่ แต่กลัวโดนปีสี่บ่น ว่าไปแย่งเกรด ฮือๆ
... ปล.3 นัดห้องเดือนนี้จะว่าไงครับ คุณห้อง SOS ทั้งหลาย จะได้บอกอาจารย์มาลีสักที
... ปล.4 คิดถึงทุกๆ คนเลย ทั้งที่ได้พูดถึงในบล๊อกแล้วก็ทุกคนๆๆๆๆ จริงๆ อยากเจอกันหมดเลย
26 mayo สบายดีเมืองลาว 1สบายดีเมืองลาว ตอนที่ ๑
... สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านบล๊อกเราอีกครั้ง วันนี้เราเพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวลาวใต้ ตั้งแต่วันที่ 21 กลางคืน จนถึงวันนี้ตอนเช้ามืด ก่อนอื่นต้องขอแนะนำชื่อบล๊อกในครั้งนี้ก่อน คือ สบายดี ซึ่งแปลว่า สวัสดี ในภาษาลาวนั่นเอง
... คืนวันอาทิตย์ที่ 21 เราก็ได้ไปเจอเพื่อนที่สถานีรถไฟหัวลำโพง เพราะรถไฟจะออกตอนสามทุ่ม ตอนนั่งในรถก็ไม่มีอะไร ในใจก็มีแต่ความตื่นเต้น ด้วยความอยากไปเที่ยว อิอิ
... เช้าวันที่ 22 ก็เป็นอันถึงอุบล ปัญหาแรกของการเดินทางก็เกิดขึ้น แล้วเราจะไปช่องเม๊กยังไงหว่า ก็เลยลองถามนายท่าดู เค้าก็บอกว่าต้องต่อรถๆๆๆๆ เป็นชุดเลย ตายกันพอดี เค้าแนะนำให้เหมารถ ก็เลยเอาไงก็เอาวะ เพราะนัดคนที่ลาวไว้แล้ว ในที่สุดก็เลยเหมารถกระบะราคาตั้ง 800.- คนที่ขับก็พาแฟนไป เค้าคงเขินๆ มั๊งเลยชวนคุย ตลอดทาง แต่ก็ดีเค้าดูภูมิใจในความเป็นอุบลดีอ่ะ อิอิ แนะนู่นแนะนี่ให้ไปเที่ยวนู่นนี่เต็มไปหมด
... พอมาถึงช่องเม๊กก็สายพอดี เจอ "ป้อ" ซึ่งเป็นคนลาวแล้วเค้าเคยทำงานอยู่ที่ร้านเรา จนต่อมาก็ได้กลับไปเปิดธุรกิจของตัวเองที่นู่น พอเจอป้อก็แนะนำว่าต้องทำอย่างไรบ้าง ให้ตายเหอะ ด่านไทยกับด่านลาว ต่างกันราวฟ้ากับดิน ด่านไทยพูดจาสุภาพมากๆ ส่วนไอ้ด่านลาว สุดตีนมาก โยน passport เกือบจะใส่หน้า สาดดดดดด ไม่เข้าใจไปเหยียบหางแม่งหรือไงไม่รู้ว่ะ พอเข้ามาถึงเมืองลาวอากาศก็แดดเปรี้ยงก็เดินตามป้อไปเรื่อยๆ
... พอมาถึงสถานีรถ เป็นครั้งแรกที่เราเห็นรถเศษเหล็กในเมืองไทย เอามาทำเป็นรถแท๊กซี่ บ้าป่าววะ รถเหล็กๆ ให้ตายเหอะ ที่สำคัญคือ แม่งต้องรอขึ้นรถถึงหกคน บ้าที่สุด พอขึ้นไปก็แทบตายหกคน มีป้าชาวลาวที่แอบซื้อผลไม้มา พอถึงด่านตรวจก็เอามายัดใส่หว่างขาบ้างหลังก้นบ้าง แทบบ้า ใครซื้อไปกินคงนะ 555+ อ่อลืมบอกไป รถแท๊กซี่ยังมีความมหัศจรรย์อีกอย่างคือ รถวิ่งได้ โดยที่มาตรวัดไม่มีเข็มกระดิกเลย ทั้งความเร็ว ความร้อน และน้ำมัน บ้าป่าววะ กลัวจริงๆ ป้อมีการมาบอกว่า เคยนั่งแล้วแบบมีล้อหลุดด้วยจะบ้าหรอ 555+ ที่สำคัญราคาคุ้มสุดตัว คนละ 75 บาท คุ้มจริงๆ -_-""
... เอาล่ะ พอเข้ามายังตัวเมืองและ ด้วยความสบายสุดๆจากแท๊กซี่ก็ต้องเดินทางต่อด้วยรถสามล้อ พระเจ้า นั่งยังไม่ทันตด ต้องเสียตังค์ไปอีก 50 บาท คุ้มอีกและ แม่งเอ๊ย สุดตีนจริง
... แล้วก็มาแวะกินข้าวกลางวันกัน คนขายคงเห็นหน้าตาจีนมั๊ง มาถึงก็ใส่ภาษาอังกฤษซะเต็มที่ สุดท้ายก็หน้าแหกไปเลย 555+ ค่าอาหารที่นี่แพงมาก แต่หลังจากมื้อนี้ทำให้เราเริ่มทำใจชินละ อิอิ
... หลังจากนั้นก็ไปนั่งรถป้อเก็บของที่บ้านก่อนเพื่อเตรียมไปค้างสี่พันดอน (ชื่อนี้เพราะว่ามันมีเกาะดินขึ้นอยู่กลางลำน้ำโขงจำนวนมากอ่ะ) ขาไปก็นั่งรถสองแถวไปอีก คราวนี้ก็สุดยอดอีกตามเคย นอกจากคนจะเต็มแล้ว ยังมีของเขิงเต็มไปหมด ยังกับหนีน้ำท่วม ตูละกลุ้มใจ นั่งไปอีกร้อยกว่าโลเห็นจะได้ เสียไปคนละร้อยกว่าบาท เห้อ แค่วันแรกก็เสียค่ารถอ้วกและ
... ระหว่างเดินทางก็ดีนะ ได้เห็นวิถีชีวิตชาวบ้านๆ ชาวบ้านโดยแท้จริงๆ มีหลายสิ่งที่น่าแปลกแต่ก็ควรรู้ คือ สัตว์เลี้ยงของลาว หลายคนก็อาจจะคิดว่าเป็นหมา แต่ความจริงคือ เค้าเลี้ยงหมู.. เป็นสัตว์เลี้ยง น่ารักมากๆ ส่วน ควายก็เยอะมากกกกกกกกกกกกกก เราว่าเยอะเท่ากับจำนวนคนในลาวได้เลย เยอะจริงๆ นั่งรถไปก็เจอแต่ควาย 555+
... พอไปถึงท่าเรือทำเอาเหนื่อยเพราะนั่งไปกว่า 3 ชั่วโมง แต่ก็ดี บรรยากาศดีสุดยอดมาก ถึงแม้แดดจะร้อน แต่ลมกลับเย็นมาก เอาล่ะ พอขึ้นเรือก็นั่งเรือล่องกลางแม่น้ำโขง สุดยอดมาก บรรยากาศดีสุดๆ เห็นวิถีชีวิตชาวบ้านริ่มฝั่งแม่น้ำ บ้างก็ตกปลา บ้างก็เล่นน้ำ เด็กๆก็กระโดดน้ำมากจากบนดอนต่างๆ ดีอ่ะ บรรยากาศมันแท้จริงดี ไม่ต้องมาเสแสร้งกัน
... หลังจากนั้นก็มาถึงที่พักค่ำพอดี ก็ได้ทราบความจริงว่า ที่พักที่ป้อพามานั้น จะตัดไฟหลังสามทุ่ม มื้อนั้นก็ได้กินข้าวกันริมแม่น้ำ เพราะมันมีท่าน้ำ จากนั้นก็รีบไปอาบน้ำ กลัวโดนตัดไฟก่อน แล้วก็ออกมานั่งริมระเบียง สุดยอดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก บรรยากาศแบบนะ รอบตัวมืดอนธกาลมาก แต่กลับได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงจิ้งหรีดจั๊กจั่น ต่างแข่งกันส่งเสียงร้อง ท้องฟ้ามีดาวสุดคณานับ ถึงแม้ฟ้าจะทึบเหมือนกัน แต่แบบนะ บรรยากาศแบบนี้ไม่มีทางเจอในเมืองไทยแบบง่ายๆ เลย เพราะอย่างน้อยทุกที่ยังมีไฟฟ้าอยู่ แต่ที่นี่ไม่มีจริงๆ ที่พักก็สุดยอดเปิดประตูไปเจอเตียงนอนไม่มีทีข้างด้วยซ้ำ คือเข้าไปแล้วต้องกระโดดขึ้นเตียงได้อย่างเดียว 555+ คืนนั้นก็หลับไป อ่อขอเล่าความน่าอิจฉาอีกหน่อย ตอนกลางคืน ฝนตก นึกสภาพอากาศเย็นมากกกกกกกกกกก มีความสุขสุดๆ ปล่อยความคิดต่างๆ ล่องลอยไปกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมา สุดยอดมากกกกกกกกกเป็นอันจบสำหรับวันแรก 555+ แล้วคอยติดตามตอนต่อไป สำหรับวันอื่นๆ อิอิ สุขสันต์ๆ
11 mayo สวัสดีพฤษภาคมสวัสดีพฤษภาคม : ใกล้เปิดเทอมแล้ว ดีใจจริงๆ อิอิ
... เดือนนี้คือเดือนพฤษภาคม เดือนนี้เป็นเดือนที่มีวันหยุดมากมายๆจริงเลย แถมปีนี้วันหยุดดีซะด้วย อยู่ติดกับเสาร์อาทิตย์หมดเลย ทำให้กลายเป็น long weekend ของคนทำงานมากมาย แต่ดันซวยสำหรับเด็กๆทั้งหลาย เพราะวันหยุดทั้งหลายแทนที่จะไปหยุดตอนเปิดเทอม ดันแย่งมาหยุดปิดเทอมกันหมดเลยเฮ้อ
... อากาศเดือนนี้คงเป้นช่วงรอยต่อมั๊ง แปรปรวนมากๆ เช่นตอนเช้าฝนตกหนักมากกกกก พอตกบ่ายฝนหยุดแดดเปรี้ยง กลัวไม่สบายจังเลย ยังไงก็ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพมากมายนะครับ อย่าให้ป่วยกันล่ะ
... เอาล่ะๆ เข้าเรื่องๆ เรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นแผนการเดินทางไปท่องเที่ยวทั้งหมดที่จะขึ้น เพราะมีเยอะมากแน่นเอียดไปจนสุดปิดเทอมเล็กเลย
... ทริปแรกสุดก็คงจะไปเป็นเที่ยวลาวใต้มั๊ง พวกจำปาศักดิ์อะไรๆแนวนี้ๆ จริงๆแล้วเป้นที่ที่อยากไปมาตั้งกะก่อนปิดเทอมนี้และ แต่ด้วยปัญหาหลายๆอย่างจึงจำต้องเลื่อนมาเรื่อยๆ ถ้าไปคงจะไปช่วงปลายเดือนนี้ล่ะมั๊ง แล้วเด่วจะมาเล่าให้ฟังว่าเป็นไงบ้าง
... ทริปถัดมา ก็น่าจะเป้นช่วงเวลาของทริปสัมนาภาค (ตอแหลไปงั้น จริงๆแล้วก็คือรับน้องภาคอ่ะล่ะ) ไปหัวหินแถวนั้น ที่เล่าให้ฟังแล้วตามบล๊อกข้างล่าง น่าจะสนุกนะ เพราะสถ่านที่ที่ไป survey สวยงามมาก น่าไปสุดๆ
... ทริปถัดมาช่วงอยู่ระหว่างเทอมก็คงมีเยอะ เช่น ทริป entomo ที่เรียนเกี่ยวกับแมลง ถ้าเป็นแบบเทอมที่แล้วก็น่าจะได้ไปเชียงใหม่นะ ไปเก็บแมลงมากมาย แล้วก็มีทริป workshop ของกิ้งกือที่อาจารย์สมศักดิ์จนขึ้นเพื่อเราโดยเฉพาะเลย คงได้ลงไปใต้ อช.เขานัน นครศรีธรรมราช ไปกับ professor Enghoff ผู้เชี่ยวชาญกิ้งกือจากประเทศเดนมาร์ก แล้วก็นอกจากนี้เราอาจจะต้องไป workshop ไส้เดือนกับเนอีก ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะได้ไปจังหวัดไหน
... นอกจากนี้ระหว่างเทอมยังอาจจะได้ไปฮ่องกงกับพี่สาวที่น่ารักอีก หวังว่าบริษัทพี่จะไปฮ่องกงนะ จะได้ไปด้วย อยากไปๆ disneyland ของฮ่องกงมากมาย ไปเดินเล่นซื้อของๆ อิอิ
... อ่ะเปิดเทอมน่าจะหมดและนะ อาจมีทริปย่อยๆต่างเกิดขึ้น ต่อมาก็เข้าสู่ปิดเทอม ปีนี้ทริปห้อง ทริป SOS จะกลับมาอีกครั้ง และกลับมาด้วยความยิ่งใหญ่เพราะคราวนี้ เราจะไปเที่ยวกันถึงเมืองจีน น่าไปมากมาย ไปสัมผัสอากาศหนาวจากเมืองจีน แหล่งกำเนิดที่ทำให้เกิดความเย็นนิดหน่อยในเมืองไทย 555+ เห็นคนไปกันมาแล้วสนุกทั้งนั้น ขอให้จัดการได้สำเร็จด้วยนะ อยากไปจริงๆ passport ก็มีพร้อมแล้ว พร้อมไปเสมอ แต่อย่าแพงละกันนะ เด่วเงินจะหมดแบงก์กันพอดี 555+
... แล้วก็อาจจะมีทริปที่ไปกับเพื่อนซี้อีกนะ สัญญากันแล้วนะเว้ยว่าจะไปอีก คราวนี้เราว่าจะขึ้นเหนือไปสัมผัสอากาศหนาวดีกว่า ไปแบบลุยๆ เหมือนเดิมดีป่าววะ 5555+
... หวังว่าคงเป็นการไปเที่ยวที่มีความสุขทุกทริปนะคร๊าบบบบบบบ เย้ๆ ไปเที่ยวๆ กันดีกว่า 555
... ปล.1 ช่วงนี้เด็กๆที่เรียน summer ก็ปิดเทอมกันหมดแล้วดิเนี่ย มหาลัยและคณะคงจะเงียบเหงามากมายเลยนะเนี่ย แล้วเราต้องไปทำงานตลอดปิดเทอมที่เหลืออยู่ คงเบื่อน่าดูเลยอ่ะ ว่างๆ ก็ออกมาเจอกันบ้างนะ ยังไงก็ขอให้ได้เกรด + คะแนนดีๆกันนะ แต่อย่ามากกว่าเราละกัน ไม่งั้นเด่วจะโดนมิใช่น้อย 555+
... ปล.2 งานเยอะมากกกกกกเลยศุภณัฐเนี่ย mini project ก็ยังไม่เริ่มชาวบ้านเค้าทำกันจนจะเสร็จหมดแล้ว ตูยังไม่เริ่มเลย แถมเปิดเทอมก็มีสอนอีกมากมาย ยังเตรียมการสอนไม่เสร็จเลยเฮ้อ เอาวะ ศุภณัฐสู้ๆนะเว้ย
... ปล.3 ถึงเพื่อนที่กำลังจะสอบอยู่ช่วงนี้ ขอให้ตั้งใจอ่านหนังสือมากๆนะเว้ย อย่าเอาแต่นั่งเล่นกันอยู่นะ ขอให้ได้เกรดสวยๆดีๆละกันนะเว้ย เอาไว้ไปเรียนต่อเมืองนอก มึงสอบเสร็จแล้วอย่าลืมมาหากูนะเว้ย
... ปล.4 ปอลอเยอะเกินและตอนนี้ ไปแล้วดีกว่า บ้ายบาย ยังไงก็ขอให้มีความสุขมากๆกันทุกๆคนนะครับ คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนเลยอ่ะ ทั้งเพื่อนที่ รร เพื่อนที่คณะ รุ่นน้องที่น่ารักทุกคนนะครับ ขอให้สุขๆสนุกๆกันถ้วนหน้าตลอดเดือน พค นะ คิดถึงว่ะ คิดถึงทุกคนจริงๆ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
08 mayo Aloha HuaHin IIAloha Hua-Hin II
... สวัสดีอีกครั้งครับทุกคนหลังจากที่ไม่ได้อัพบล๊อกมาศตวรรษเศษ เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ได้ไปเที่ยวหัวหินเป็นครั้งที่ 3 ในรอบสองเดือนที่ผ่านมา แทบจะกลายเป็นยามเฝ้าหัวหินไปแล้วนะเนี่ย
... ไปเที่ยวคราวนี้ ไปเพื่อทำการ survey (รึป่าววะ ???) เพราะเราใช้เวลาไปในการ survey สถานที่สำหรับการรับน้องถึงงงงงงงงง ชั่วโมงเดียว ที่เหลือก็เป็นเวลาแห่งการเที่ยวเล่น 555
... ที่พักที่ไปคราวนี้ก็ดีมากมายเป็นคอนโดของเฟิร์นดีอ่ะ ติดทะเลน้ำใสๆ คอนโดสวยนะคุณ มีเปลือกหอยมากมาย ชอบอ่ะ ส่วนการเดินทางก็ต้องขอขอบคุณตองเป็นอย่างมากกกกกกกที่อุตส่าห์เสียสละเอารถ WISH ไป แถมมีคนขับให้ด้วย 555 แต่รถร้อนนะข้างหลังอ่ะ 555 เรื่องมากมะล่ะ อิอิ
... ชอบๆๆ ตอนเย็นแตะๆน้ำทะเลก็สนุกดีเหมือนกันนะ แถมได้เล่นทรายด้วย ไม่เคยเล่นมานานมากกกกกกกกก แต่ชายหาดมีขี้ม้า เหม็นมากมาย ทำไมม้าต้องขี้ด้วย เหม็นอิ๊บอ๋ายเลย แถมม้าเดินวุ่นวายน่าเตะจริง 555
... ตอนกลางคืนก็เดินตลาดหัวหิน คนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกก ตองได้กระเป๋ามาใบนึงที่แลกกับการโดนด่า เพราะเฟิร์นหนีไปซะงั้นไม่ซื้อ 555+ เลยโดนแม่ค้าด่าเลย ส่วนเราได้ขนมครกมา อร่อยดีว่ะ ทำไมมันไม่เหมือนคราวที่ไปกับกบเลยว่ะ อันนั้นแม่งขนมครกหมาทะเลชิบ แต่อันนี้อร่อยๆๆๆ ชอบมากมาย
... ตอนเช้าวันรุ่งขึ้นแย่แล้ว เราไม่ได้กินข้าวทรมาณมากมาย เลยเก็บทั้งหมดมาระบายที่ก๊วยเตี๋ยวเป็ดตอนกลางวันอ่ะ แต่แย่ว่ะ กลับมาถึงบ้านเราท้องเสียตอนตึหนึ่งครึ่ง แล้วก็ตอนตีสาม แล้วก็มะเช้าก่อนมามหาลัยยังท้องเสียอยู่เลยอ่ะ ไม่ไหวๆ หมดแรงไปเลยมะคืนไม่ได้นอน วันนี้มามหาลัยเป็นเพื่อนเฟิร์นเลยนะเนี่ย ไม่งั้นไม่มาละ นอนสลบอยู่บ้านดีกว่า
... อ่ะกลับมาเรื่องเดิมต่อ ขากลับก็นั่งรถกลับ 555+ ไม่มีไร แต่ทำไมขากลับเบียดหว่า หรือว่าเราอ้วนเองว่ะ 555
... สรุปทริปคราวนี้สนุกมากมายอีกแล้ว วันหลังไปกันอีกน๊าชอบๆๆๆๆ สมาชิกขำทุกคน โดยเฉพาะคราวนี้ ฝอยนะเฟิร์น 555 อย่าลืมเอาหนังยางไปเล่นน้ำ ตูละเชือเลย หนังยางบ้านเฟิร์นช่วยให้ตัวลอยน้ำ -_-" 55+
... ปล. ช่วงนี้เงียบเหงามากมายหลังจากกลับมาจากไปเที่ยว เพื่อนซี้กูหายตัวไปไหนหว่า มึงเงียบไปเลย ปล่อยกูไว้คนเดียวอีกละนะมึง
24 abril Aloha Hua-Hin : one of the most happiest trip in my life... สวัสดีครับทุกคนที่เข้ามาอ่านในบล๊อกของเรา ขณะที่กำลังพิมพ์อยู่นี้ เพิ่งกลับมาจากการไปเที่ยวหัวหินมาครับกับเพื่อนซี้ที่สุด แล้วเกิดอาการลงแดงที่ชีวิตอยู่โดยไม่มีเนต 5555
... ไปเที่ยวคราวนี้ไปแบบจะว่าลุยก็ไม่ลุยซะทีเดียว เพราะตอนแรกเหมือนจะลุยเพราะว่าวางแผนการไว้ว่าจะไปน้ำตกป่าละอู แล้วคิดว่าจะไปโดยรถสองแถว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป เพราะรถสองแถวมันไปได้แค่ครึ่งทาง เลยตัดสินใจเช่ารถขับกันไปเอง สนุกดีเหมือนกัน 5555 แต่แพงดีว่ะ ตั้ง 1300.- แต่อย่างน้อยก็คุ้มได้ไปเดิน Premium Outlet Cha-am เป็นของแถมด้วย อิอิ
... ตอนกลางคืนก็ดีชอบๆ ได้ออกเป็นเดินเล่นชายหาดหัวหินที่มันแทบไม่เห็นคนเหลืออยู่เลย 555 (แอบหลอนนิดๆ เหมือนกันเวลาเห็นคนเดินผ่าน) ที่หัวหินนี่มีปูหนุมาน (Matuta lunalis - อุตส่าห์ไปเปิดเช็คมาเลยนะเนี่ย) เยอะมากมายเลยอ่ะ เยอะจริงๆ น่ากลัวจะมางี๊บเท้ามาก 555 ไล่จับเล่นก็หนุกดีเหมือนกัน แถมโดนหนีบด้วย เจ็บชิบเลยว่ะ 5555 วันที่สองก็เดินเหมือนกันแถมได้เจอตอนปูหนุมานกำลังกินแมงกะพรุนหนัง (Rhopiloma sp.) ที่มาเกยตื้นด้วย น่ารักดี เพิ่งเคยเห็นเวอร์ชั่นถูกกินแบบนี้ 5555
... อาหารอร่อยทุกมื้อเลย ยกเว้นอาหารเช้าใน รร แม่งเน่าเกิน ที่เหลืออร่อยมากมาย ไปกินที่ชะอำก็อร่อยมาก เนื้อปูสดๆ เนื้อขาวๆ รสชาติหวานๆ กุ้งอบเกลือเค็มอร่อย แล้วก็มีหอยเชลล์ย่างทรงเครื่องกับผัดหอยตลับ สุดยอดจริงๆ เลย ไปเที่ยวคราวนี้เลยเสียค่าอาหารหลายพันเลย 555
ถึง ผู้ร่วมเดินทาง
... ทริปนี้กูประทับใจมากมาย สนุกจริงๆเลยว่ะ กูชอบมากเลยไปเที่ยวแบบนี้ แล้วไปกันเท่านี้น่ะพอแล้ว ไปกันเยอะแล้ววุ่นวาย อีกอย่างถ้าเป็นคนอื่นก็จะไม่รู้ใจกูเท่ามึงหรอกว่ะ 5555 ทริปนี้จะเป็นหนึ่งในทริปที่สนุกที่สุดในชีวิตของกูเลยว่ะ กูจะขอเก็บความทรงจำที่ดีนี้ตลอดไปนะ อิอิ มีความสุขชิบเลย ลัลลัลลา
... ปล. แล้วไปเที่ยวกันอีกนะเว้ย คราวนี้ไปแบบลุยๆ ไปเหนือละกันนะ ปิดเทอมเล็ก เด่วกูหาที่เที่ยวอีก 5555 หนุกจริงว่ะ อิอิ
19 abril ย้าย ไม่ย้าย ย้าย ไม่ย้าย โอ๊ยยยยย กลุ้มจังเลย<<<ความทุกข์>>>
... มะวานก็เป็นอีกวันที่ทำให้เราต้องกลุ้มใจ เพราะมีปัญหาใหม่เข้ามาอีกครั้ง ปัญหาใหม่สำหรับเราในตอนนี้เป็นปัญหาที่มีความสำคัญและจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเราไปตลอดกาล คือ การย้ายภาค !!!
... มะวานหลังจากที่ได้พูดแนะนำกับน้องภาคใหม่ๆ อยู่ดีๆ ก็เกิดความคิดที่จะย้ายภาคขึ้นมา จากภาค BIO เป็นภาค ZOO เพราะอยากเรียนวิชา zoo มากกว่าที่จะต้องมานั่งเรียนอะไรก็ไม่รู้ อีกอย่างงานที่ทำก็เป็นงานของ zoo แต่ปัญหาที่จะตามมาก็คือ
??? คนอื่นจะดูถูกมะวะ ว่าย้ายไปเพื่อหวังเกรด
??? คนอื่นจะมองว่าเราไม่เก่งจริงรึป่าว เราถึงย้าย
??? แล้วเราจะเสียเปรียบมะถ้าเรียน zoo ไม่ใช่ bio
??? แล้วเราจะสอนเด็กได้มะ เด็ก ม.ปลาย มันมีเรื่องพืชอยู่
??? แล้วมันจะส่งผลต่อการเรียนต่อมะ
??? แล้วเราจะอดเรียนบางวิชารึป่าว ที่ bio ได้เรียนแต่ zoo ไม่ได้เรียน
?????????????????????
... เหอๆ ไม่รู้เหมือนกันแฮะ คิดไม่ตกจริงๆเว้ย ใจจริงก็อยากย้ายอยู่ แต่ปัญหาที่ตามมาเราก็ยังตอบไม่ได้ว่าจะแก้ปัญหายังไงดี เอาไงดีว๊า ช่วยกันคิดหน่อยเร็ว มะคืนก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืนละ แต่ทุกคนก็ล้วนแต่เชียร์ให้เราย้ายภาค แล้วเราจะย้ายดีจริงหรือ แล้วเราจะไปส่งผลกระทบเดิอดร้อนกับใครในภาคป่าวอ่ะ เห้อ ช่วยกันแสดงความคิดเห็นด้วยนะว่าเราควรทำไงดี
17 abril เบื่อถึงขีดสุด...... ช่วงนี้ว่างจัด ไม่รู้จะทำไรเลยมาพิมพ์อะไรเพ้อเจ้อละกัน
... เฮ้อ ป๊อบแป๊บก็ผ่านมาจะครึ่งหนึ่งของการปิดเทอมละ อีกไม่นานก็คงเปิดเทอมแล้วดิเนี่ย ดีใจๆๆๆ อยากเรียนหนังสือละ อยู่บ้านโคตรเบื่อเกินเลยอ่ะ
... ทำไมคนเราถึงต้องเบื่อด้วย อยากรู้จัง ทำยังไงถึงจะหายเบื่อดีล่ะเนี่ย ไม่มีไรทำเลยอ่ะ จะออกจากบ้านทีก็แสนจะลำบาก ออกไปก็ไม่รู้ไปทำอะไร เฮ้อ เพื่อนสนิทก็หนีไปมีแฟน ทิ้งเพื่อนไว้เป็นโสดอยู่คนเดียว เหงาจังเลยอ่ะ เฮ้อๆๆๆๆ
... ไม่รู้จะพิมพ์ไรแล้วเหมือนกันนะเนี่ย เบื่อถึงขีดสุด แต่ไหนๆก็เขียนบล๊อกทั้งที เราก็เลยเอาอะไรมาให้อ่านกันสักหน่อย ออกจะเป็นปรัชญาหน่อยนึงแต่ความหมายของมันดีมากๆ เลยอ่ะ
"ทำอะไรทำดีถึงที่สุด
เป็นมนุษย์ถือหลักรู้จักแก้
แต่สายธารคืนวันที่ผันแปร
ความไม่แน่นั้นแน่จริงเหนือสิ่งใส
อันที่จริงสิ่งเรียกหาว่าชีวิต
อย่ามัวคิดแต่หวังตั้งต้นใหม่
เพราะที่แท้ชีวิตเมื่อผิดไป
ยากตั้งใหม่ได้เหมือนนาฬิกาทราย" สาธุ .... _/\_
ขอขอบคุณหนังสือ "นาฬิกาทราย" ของ สนิท บุญฤทธิ์
ปล1. คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนมากเลย ทั้ง SOS สวนกุหลาบฯ แล้วก็เพื่อนๆที่คณะรวมถึงเพื่อนๆในภาค bio-zoo ทุกคนเลย
ปล2. อย่างน้อยก็ยังดีวะ อาทิตย์นี้ก็ได้ไปทะเลแล้ว ดีใจจริงๆ หวังว่าคงจะเป็นการไปเที่ยวที่ดีที่สุดสำหรับเรา แล้วก็หวังว่าจะได้พักผ่อนให้หายเบื่อไปอีกนานนะเนี่ย เฮ้อ คิดถึงๆๆๆๆๆ
14 abril สงกรานต์ ณ ข้าวสาร.... สวัสดีทุกคนครับ วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่สนุกสนานมาก เพราะวันนี้เป็นวันสงกรานต์ วันนี้เราได้ไปกับเพื่อนรวมทั้งหมด 4 คน ไอ้ตอนแรก เราก็ว่างแผนกันว่าจะไปสีลม ไปๆ มาๆ พอไปถึงสีลมตอนบ่ายกว่าๆ เงียบกว่าป่าช้าอีก ไม่มีคนเลยจริงๆ ในที่สุดพอมากันครบ ก็จึงตัดสินใจเปลี่ยนใจไปข้าวสารแทนดีกว่า 555 อย่างน้อยมีคนชัวร์
.... พอมาถึงข้าวสาร ช่างตรงข้ามกับสีลมมาก คนเยอะมหาศาล ยังกะมีของแจกฟรี เหอๆ ไอ้เราตอนแรกก็นึกไว้ว่ามันจะต้องเปียกแฉะ ที่ไหนได้ เฮ้อ เล่นกันแต่แป้ง เข้าปาก เข้าตาเต็มไปหมด 555 พอเข้าไปในตัวข้าวสารจริงๆ เหอๆเปียกกันมัน แต่นะ แทบไม่ต้องใช้ขาเดินเลย ล่องลอยไปเรื่อยๆ ตามประชากรอันหนาแน่นเล โดยรวมแล้วก็สนุกและน่าประทับใจ กับประเพณีหนึ่งที่น่าภาคภูมิใจของเราชาวไทยทุกคน สร้างความรู้สึกให้เราภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นคนไทยว่ะ อิอิ
... ปล.1 เพื่อนๆ ที่เป็นผู้หญิงทุกคนไม่ควรไปอย่างแรงว่ะ เสื่อมใช้ได้เลย 5555
... ปล.2 ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ไปวันนี้ทุกคน ทั้งแหลมและด้วง ที่สำคัญต้องขอบคุณมึงมากว่ะกบ ที่อุตส่าห์เสียเวลาทำงานที่มึงซีเรียสนักหนา มาเที่ยวกับเพื่อน ขอบคุณที่ทำให้กูได้สนุกอีกครั้ง
... หวังว่าปีหน้าคงได้ไปกันอีกนะ สุขสันต์วันสงกรานต์นะทุกคน มีความสุขมากๆ กับวันปีใหม่ไทยกันโดยถ้วนหน้า สวัสดีครับ 02 abril สวัสดีเมษายน...สวัสดีเมษายน...
... ปิดเทอมมาได้แล้วเดือนหนึ่ง ความเบื่อก็กลับมาเข้าครอบงำอีกครั้ง อากาศเมืองไทยก็โคตรแปรปรวนเลย เดี๋ยวตอนกลางวันอากาศรัอนจนหายใจไม่ออก พอตกเย็นฝนก็ตกไม่ลืมหูลืมตาเลย นับวันอากาศยิ่งประสาทขึ้นเรื่อยๆ เฮ่อนะ เป็นห่วงทุกคนขอให้รักษาสุขภาพกันด้วยนะ
... แต่อย่างน้อยก็ยังดีเดือนนี้มีอะไรอีกหลายอย่างที่รอคอยเราอยู่ พรุ่งนี้ก็จะได้ไปเที่ยวกับที่บ้านแล้ว อิอิ ดีใจๆ ไปตากอากาศคลายร้อน (หรือเพิ่มความร้อนก็ไม่รู้ อิอิ) หลังจากกลับมาเสร็จก็คงถึงเทศกาลที่สนุกสนานอีกรอบหนึ่ง คือ สงกรานต์ ปีนี้อยากไปข้าวสารจังเลย ใครจะไปขอให้บอกด้วยละกัน แล้วก็ปิดท้ายปลายเดือนไปเที่ยวทะเลอีกครั้ง + ไปทำงานด้วย หวังว่าคงจะสนุกอีกเหมือนกันนะ อิอิ
... ยังไงก็ตามเราก็ขอให้ทุกคนมีความสุขกันโดยทั่วหน้าละกัน กิน นอน เล่น อย่างสนุกตลอดเดือนนี้ละกัน
... ปล. ปิดเทอมไม่ได้เจอเพื่อนเลย คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนนะ หวังว่าจะได้เจอกันนะ
28 marzo คุณค่าของสิ่งที่สูญเสียไปFWD เมลล์ เอามาให้อ่านกัน อิอิ (เน่าหน่อยนะ)
สิ่งของบางอย่างจะเห็นคุณค่า.....
เมื่อสูญเสียมันไป.....
.. เมื่อตอนยังเด็ก.. อยากได้อะไรก้อต้องได้..
แต่พอเบื่อก็โยนมันทิ้งไป..
ของที่มีค่าในวันนั้น..ก้อกลายเป็นของที่ไร้ค่า..
แต่พอนึกอยากหามันอีก .. ก็กลับมาร้องไห้ งอแง เพราะไม่มีมันอีกแล้ว..
เหมือนกับคนที่โตแล้ว.. คุณเคยเป็นไหม..
เมื่อ..คุณอยู่กับใครสักคนที่เขาแคร์คุณ..
คุณรู้สึกรำคาญไหม..เวลาเขาโทรไปถามคุณว่าอยู่กับใคร..
คุณรู้สึกรำคาญไหม..เวลาเขาโทรไปถามคุณว่าคุณทำไมไม่มาหา..
คุณรู้สึกรำคาญไหม..ที่มีคนติดตามเหมือนคุณไม่มีอิสระ..
คุณรู้สึกรำคาญไหม..เวลาเขาถามคุณและดูแลเอาใจใ ส่คุณ
คุณรู้สึกรำคาญ..เวลาที่เขาหยิบยื่นความหวังดีให้คุณ..
คุณรู้สึกรำคาญ..เวลามีใครมาเซ้าซี้ให้คุณทำนั่นทำนี่..
แต่พอคนคนนั้นหายไป..
คุณรู้สึกไหมว่า..ทำไมวันนี้เหงาจัง!
คุณรู้สึกไหมว่าทำไมวันนี้เงียบจัง..
คุณรู้สึกไหม..เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
เมื่อความเหงามาเยี่ยมเยือน
ทำให้เริ่มคิดถึงคนที่เราลืมเลือนไปว่ามีอยู่
แม้ว่าใครคนนั้นจะไม่รับรู้
ว่ามีคนคิดถึงเขาอยู่เหลือเกิน
เมื่อต้องเดินเพียงคนเดียว
ใจมันก็ห่อเหี่ยวแสนเหงา
คิดถึงใครบางคนที่เคยเดินเคียงข้างเรา
กับวันคืนเก่าๆที่มีเราเคียง ข้างกัน
เมื่อวันที่เริ่มรู้สึกอ่อนล่า
หยาดน้ำตาก็เริ่มรินไหล
มองหาข้างๆไม่เห็นมีใคร
หัวใจบางๆ อ่อนไหว ..นี่จะมีใครคิดถึงเรา ...
เน่ามะล่ะ 5555 .... 22 marzo ปิดเทอม... บ่นๆ... ปิดเทอมมาได้สักสองสามอาทิตย์แล้ว แต่ทำไมมันเบื่อแล้ว ไม่รู้จะทำอะไรดี ที่ผ่านมาทำกิจกรรมอย่างเดียว คือ ไปงานบวชเพื่อน 555
... เกรดก็ออกมาแล้ว ดีเหมือนกันนะเทอมนี้ รู้สึกภูมิใจกับออเคม ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ A ก็ตาม เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นความรู้สึกของความพยายามที่เราได้ลงมือทำจนถึงที่สุดแล้ว
... อยากไปเที่ยวโว้ย ไม่รู้จะไปเที่ยวไหนดี มีโปรแกรมไปเที่ยวเยอะแยะเต็มไปหมด อยากไปนู่นไปนี่ แต่ติดอย่างเดียว หาคนไปเป็นเพื่อนไม่ได้ 555 ก็เล่นหนีไปบวชเอย ไป work & travel กันหมด แล้วยังงี๊จะไปกับใครดีล่ะ ทริปห้องคราวนี้ก็ไม่รู้จะมีป่าว อยากไปโว้ย
... ไม่รู้จะบ่นไรละ เริ่มรู้สึกตัวเองเพ้อ 555 ก่อนไปขอฝากอะไรนิดหน่อย มะวานซืนอ่านหนังสือมา "รอยเท้าเล็กๆของเราเอง" ของ วินทร์ อ่ะ เป็นหนังสือดีมาก มีตอนนึงเค้าเขียนว่า
" อย่าอ้างว่าเวลาน้อยจนทำอะไรไม่ได้
เวลาหนึ่งนาทีของผึ้งสามารถดูดน้ำหวานได้ไกลจากบ้าน
เวลาหนึ่งนาทีของมดสามารถขนเมล็ดข้าวที่หนักกว่าตัวมันไปไกลโข
เวลาหนึ่งนาทีของปลวกสามารถสร้างรังของมันให้สูงขึ้น
เวลาหนึ่งนาทีของแมงมุมสามารถถักทอรังของมันเป็นรูปเป็นร่าง "
แล้วเวลาหนึ่งนาทีของเราล่ะ ทำอะไรกันอยู่ ???
28 febrero สายฝน ค.คน กับความรักสายฝน ค.คน กับความรัก
ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพันและบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้นแผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นรูปตามที่ แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด "ก้อนเมฆก็ตอบว่า"อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง " ท้องฟ้าเลยบอกว่า"ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า" จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย 07 enero สวัสดีปีใหม่คร๊าบ...ได้ฤกษ์เริ่มเขียนบล๊อกซะที หลังจากไม่ได้อัพบล๊อกมานานโขหลังจากไปเที่ยวเชียงราย
เพิ่งเปิดเทอมเอง แต่การบ้านเยอะมหาศาลมาก ไม่ไหวละเยอะเว่อร์ เนื้อหาก็ยากชิบ แล้วใครมันจะไปทำได้วะ คะแนนมิดเทอมก็แย่แถมให้คะแนนก็ไม่ยุติธรรม เซ็งมาก น่าเบื่อจังเทอมนี้ มะไหร่จะเรียนจบๆ ซะที เฮ้อ!!! ใกล้วันเกิดละนี่นา แต่ทำไมความเหงามันกลับสวนทางกันหว่า จะมีใครจำวันเกิดเราได้บ้างมะเนี่ย 555 เบื่อจริงเลย ไปละดีกว่า บายๆ
ปล. สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังด้วยนะครับ 01 enero คนที่หายไป>... คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม คนที่มันบ้าๆ บอๆ
>แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์ แม้ว่าคุณจะไม่เหลือใครเลย
>ไม่ว่าจะไม่มีใครเห็นด้วยกับคุณ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด
>ถึงไหนถึงกัน
>
>.. เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย
>คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ บ้าๆ บอๆ
>ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ
>โครงการณ์ร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน
>
>.. คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ
>คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่
>มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา
>แต่แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ
>คนที่คุณคอยเล่าพฤติกรรมแปลกของมัน ให้คนอื่นฟังเสมอๆ
>
>.. วันนี้…เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า
>คุณยังโทรหามันอยู่ไหม มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า
>หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว
>ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน
>.. นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย ่างเดิม
>หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน
>อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน
>อย่าอ้างว่าคุณมีมรรยาท คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน
>อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง
>
>.. อะไรที่เปลี่ยนไป เวลา…หรือความรู้สึก… สังคม..หรือความสัมพันธ์...
>อะไรที่เปลี่ยนแปลง คุณ…หรือเขา..หรือใคร.. คุณถามตัวเองหรือเปล่า
>หรือรอให้ใครถาม รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม
>เขารู้สึกอย่างไรที่คุณเปลี่ยนไป ระหว่างคุณ..
>
>.. หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่
>ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า
>ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้
>มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า ”ช่างมัน”
>ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป
>..แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ
>ไปคนนึง และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน |
|
|
